Wat is de rode draad in de volgende uitspraken uit de praktijk?

"Ze was zo verdrietig door dat vonnis dat we direct een gesprek met een coach hebben geregeld."

“We praten hier niet openlijk over urennormen, want dat veroorzaakt stress bij onze stagiaires en medewerkers.”

"Ik vraag haar elke week of ze het niet te druk heeft, zodat ik meteen werk kan weghalen."

Goed bedoeld en een teken van betrokkenheid. En misschien ook een weerspiegeling van een tijdsbeeld.

En daar is niets mis mee. Maar….

Steeds vaker wordt ongemak als gevolg van uitdagende en spannende situaties gezien als een probleem dat direct opgelost moet worden.

De spanning moet worden weggenomen, het ongemak verwijderd, de teleurstelling verzacht.

Dus een beetje hitte, zoals van de zomer en vervolgens worden werktijden aangepast en zittingen uitgesteld.

Maar daarmee kunnen we jonge professionals ook iets onthouden wat ze juist nodig hebben om sterker te worden: de ervaring dat ze een moeilijke of spannende situatie aankunnen.

Want omgaan met druk, onzekerheid, tegenslag en teleurstelling is een vaardigheid. Een vaardigheid die je alleen ontwikkelt door bepaald ongemak te ervaren en er in de praktijk mee te oefenen.

Door een keer een te volle agenda te hebben en vervolgens te ontdekken hoe je daarmee omgaat. Door een onverwacht negatieve uitspraak van de rechtbank te verwerken. Door een fout te maken en daar een nacht niet van te slapen, maar toch gewoon weer om 8.30 uur achter je bureau te zitten. Door eens een keer juist níet gezien of gewaardeerd te worden.

Kortom, door spanning te voelen en te ontdekken: ik kan dit eigenlijk best aan.

Dat is een onderschatte kant van weerbaarheid. We leven in een steeds complexere en veeleisende wereld, maar tegelijkertijd beschermen we jongeren steeds vaker tegen precies die ervaringen die hen weerbaar maken.

Ik zie het helaas iets te vaak terug in mijn coachingspraktijk. Slimme en goed opgeleide juristen, die onvoldoende toegerust zijn om de hectiek, complexiteit en druk van de juridische praktijk aan te kunnen.

Niet omdat ze niet goed genoeg zijn. Maar omdat ze nooit echt goed hebben geleerd hoe je met ongemak omgaat. Gewoon niet weten hoe.

Begrijp me goed: dit is geen pleidooi voor een harde aanpak.

Weerbaarheid ontstaat niet doordat je mensen aan hun lot overlaat of zegt: zoek het maar uit.

Het vraagt juist om goede begeleiding. Maar goede begeleiding betekent niet automatisch dat je het probleem voor iemand oplost.

Het betekent in veel gevallen:

Niet meteen adviseren, maar vragen stellen.
Niet het werk overnemen, maar helpen prioriteiten te stellen.
Niet de teleurstelling wegnemen, maar helpen om ermee om te gaan.
Niet zeggen wat iemand moet doen, maar vertrouwen geven dat hij of zij zelf een oplossing kan vinden.

Dus niet het ongemak voor iemand wegnemen, maar iemand helpen om er sterker uit te komen.

Dat is wat een goede coach doet. Want uiteindelijk moet je in dit complexe (werk) leven tegen een stootje kunnen.

Misschien moeten we daarom wat minder snel pleisters plakken. En wat vaker vragen:

“Wat heb jij nodig om hier zelf mee om te kunnen gaan?”

Ook van toepassing op kinderen trouwens!