Je doet vaak hetzelfde juridische kunstje. Adviesje hier, contractje daar.

En eerlijk? Dat is best comfortabel.
Automatische piloot aan. Brein op energiebesparingsstand.

Niet meer echt intellectueel uitdagend, maar wél gemakkelijk.
Je hoeft nauwelijks nog na te denken. Dat scheelt energie en tijd.
Routine is efficiënt. En efficiëntie is waardevol.

Of je laat ChatGPT een advies of contract opstellen. Handig, snel en vooral gemak.

Maar gemak is een roltrap naar beneden terwijl jij denkt dat je naar boven gaat.

Het voelt alsof je wint, maar je bent eigenlijk aan het verliezen. Je bent langzaam aan het aftrainen. Als een topsporter op retour.

Wanneer iets te makkelijk wordt, oefen je niet meer echt. En wat je niet traint, verlies je.

Eerst subtiel:
minder parate kennis, minder focus, minder diepgang, minder precisie.

Daarna merkbaarder:
je weet niet meer precies waarom je iets vindt,
waar je standpunt op is gebaseerd,
hoe je een complexe kwestie aanvliegt als de standaardoplossing niet werkt.

Je analyses worden oppervlakkiger.
Je argumentaties voorspelbaarder.
Je stukken net niet scherp genoeg.

Wie te vaak in de comfortzone werkt, verliest ongemerkt aan kennis en vaardigheden.

Convenience eats competence for breakfast.

Je moet jezelf blijven prikkelen - bij voorkeur nét op de rand van je kunnen. Dan blijf je scherp en leer je bij.

De vraag is niet of het makkelijk kan. De vraag is: word jij er beter van?

Dus voordat je voor de vijftigste keer dezelfde vaststellingsovereenkomst produceert…
Voordat je blijft hangen in die zombie-baan…
Voordat je AI inzet als vervanging van je denkwerk…

Vraag jezelf af:

Ontwikkel ik mij nog of ben ik eigenlijk aan het aftrainen?